Father's Day: ААВдаа

☆ 2006-Jun-18

Аавыгаа дурсахуй ...

Их сургуулиа дөнгөж төгсөөд шижигнэж пижигнэж асан хэдэн залуус ажлаа тараад гитар барин нийлж, дуулж хөөрч, бас болоогүй шинэхэн ирсэн эмийн сангийн хөөрхөн бүсгүйчүүдийг харуулдан, трапец жинс, бариу цамц, кобой маркийн малгайгаар гангарцгаан, өвдөөгүй байсан ч эм уумаар санагдсан эрчүүд эргэлдэн тойрон явсаар тэдэн дундаас хайрын зул бадамлуулсан нэгэн хос төрсөн нь миний аав ээж хоёр байлаа.

Хайрын энхрий сарнайгаа санан үгүйлэн бичсэн аавын залуу халуун захидлуудаас ах бид хоёр жинхэнэ ариун хайран дундаас төрсөн хүүхдүүд юм гэдгээ улам тодоор мэдрэн хорвоод үйл хэргийг нь залгуулж алдар нэрийг нь дуурсгаж явах учиртай үр удам юм гэдгээ ухаарах шиг болж билээ.
Аавын үнэр, тийм гэхийн аргагүй тэр дотно үнэр балчир хүүхэд насыг хээнцэр танхил зантай минь хамт аваад явчихсан, дахиад ирээгүй. Ухаан бүтэн ороогүй бүүр түүрхэн ой тойнд минь ... надад хөтлүүлдэг байсан атганд багтамгүй чигчий хуруу, бүхнээ зориулахад бэлэн дулаан нүд, бийр бүжиглүүлэн зураг амилуулах зүйрлэшгүй эгшин, зүүдийг минь аргадсан аавын бүүвэй ,,, тодхон үлдсэн дэндүү цөөхөн дурсамж. Бүүр түүрхэн зарим зураглалыг тодруулах гэж хичнээн хичээвч чадахгүй нь ээ, он жилүүд элээсэн биш л дээ, ахиад хэдэн жилийг хамт бай гэж өгсөн бол аавыгаа холоо явчихсан байхад нь тоглоом өрөн наадаж суухгүй л байсан даа.
Хоосорч үгүйлсэн ханхай орон зайг дүүргэх гэсэн ээжийнхээ хайранд бялуурч торнисон хүүхэд насандаа гартаа алим бариад дэрвэж гүйхдээ ч, айлын хүүхдүүдтэй ана мана тоглож ач тач уралдаж байхдаа ч авъяас чадалтай аавынхаа халуун цустай охин нь юм чинь гэсэн далдхан бардамналаар толгой өргөн ирмүүн явжээ.

Цаг хугацаа ... он жилүүд минь...
Амьдралын чухал гараа болгоныг сэтгэлдээ шивнэн аавдаа "дуулгахдаа" баярлуулж байна гэж итгэдэг, гомдоохгүй юм шүү гэж хичээдэг ...
Аав минь та, наран хайраа амсуулаад одохдоо бяцхан цээжинд минь мөнхөд ногооноороо цэцэглэх сэтгэлийн нялх үрийг суулгасан байж дээ.

Сэтгэгдэл (12) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

lайt мэдрэмж

☆ 2006-Jun-17

Ойрдоо энэ бичкэн биед минь орогнох олигтой нүх ч олдкү, аргаа барсан гүрвэл царайтай цаг минутыг залгилж суудаг болсоныхоо учрыг олох гэж оролдлоо. Тэхээр ийм аж. Тэртээ найман жилийн өмнө “арилгасан сонгино”-д дурлаж асан үетэй хальтхан төстэй нэг тиймэрхүү мэдрэмж сэрэл мөн ч юм шиг. Нүдний булай чэн аморе-д харвуулчиж, бултаж нуугдаж иж бүрэн хуяглаж гарамгай баатарлагаар ялсаар явж өдий хүрсэн юмсан, хаанаа харвуулчихав даа, шалгалаа, байдаггүй ээ, би харвуулсан байлаа ч надад онилогдсон объект алга. Санаа амарч байна гэж жигтэйхэн. Тэхээр би чинь төмөрлөг хатуулаг хэвээр байгаа юм байна үүффффф.

Гэсэн ч юу нь мэдэгдэхгүй дэнжигнээд байхаар нь улаан вино сэнгэнүүлж орхилоо, вино ч асар эмэгтэйлэг умдаан юмдаа гэж биширч хэл амаа дарвиганууланхан таашаав, гэтэл виноны бараагаар гайт мэдрэмж харин ч бүр хөгжчихсөн дотор дуулж хуурдаад эхэлдэг байгаа, гэхдээ тэр аялгуу нэг л биш ээ, гайхалтай аязыг хөггүй хөгжмөөр чадварлаг тоглох нь ёозгүй.
Тамхи яг тийм тамхи. Сорлоо хахлаа, хүчилж татаж шуналаа, хачин эвгүй толгой эргэж байна. Мэдрэмжээ хөөх гэсэн биш гутмаар амт амаар дүүрээд зогсохгүй тун ч удалгүй дотор муухайран огиулсандаа 2 дусал нулимс гаргачихав, чааваас даа. Тамхи та найз байж чадахгүй л дээ. За яая гэхэв.
Хэдэн өдрийн дэгэлзүүр надаас салах шинжгүй шүү. Тэгвэл зураг. Бийр ус бэлдэн цаас гаргаж ирээд цэнхэр өнгөрүү гар сунган цагаан дээр нялж нялцайлгаж усаар дэвтээж тарааж тэр дор нь л нэг уран бүтээл үйлдчихэв. Гэгээн цагаан өдөр тагтан дээр зогсож байгаад өчигдөр шөнө харсан сарыг зурж орхижээ. “Зуны дунд сарын шинийн 15-ны аймшигийн сар” гэж нэрлэсэн тэр зурган дээр минь гэрэл татуулсан гунигт маск мэт сар гэгээн цэнхэрээр дурайж байхыг бахархалтайяа хараад далд хийлээ.
Мэдрэмж байсаар л ... бадминтон тоглолоо, саунд орсон шиг л хөлөрч буй биеэ маргааш яаж хөндүүрлэх бол гэдгийг төсөөлсөөр гэрлүүгээ алхлав.

Ядарч гүйцлээ. Хангалтгүй гэж үү. Яасан нь мэдэгдэхгүй түнтэгнэж байхаар аморе-д харвуулбал таарна. Оногдохын тулд тэргүүн фронтоор гүйдэг юм уу. Уурлах багадаж, уйлах ихдээд байгаа цэнхэр өдрүүдийг үдсээр...

Сэтгэгдэл (2) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

ШХАБ

☆ 2006-Jun-16

Шанхайн хамтын ажиллагааны байгууллага ШХАБ-ын таван жилийн ойг өчигдөр Шанхай хотод нүжгэр тэмдэглэж өнгөрүүлсэнийг ТВ-ээр үзэж сэтгэл хөдлөөд доорх зүйлийг товшив.

ЗХУ-ын задралаар үүссэн төв азийн –стан орнууд өрх тусгаарлаад нэн түрүүнд аюулгүй байдлаа хамгаалах асуудалтай тулгарсан юм. Нэгэнт дангаараа аюулгүй байдлаа хангах боломжгүй чадамжгүй, дээрээс нь аюулгүй байдлаа хамгаалж ирсэн 2 туйлт систем гэгч нь байхгүй болчихсон болохоор амар жимэр амьдрах хамгийн олигтой сонголт бол бүс нутгийн бусад орнуудтай эрх ашгаа нийцүүлэн зорилго нэгдэх явдал байлаа.

Хүйтэн дайны дараагаас улс орнууд социализм, капитализм эсвэл гуравдагч ертөнц гэх мэт аль нэгэн бүлэглэлд хамрагдахаа больж саринал саармагжилийн нөхцөлд орсонтой залгаад дэлхий дахинд аажмаар бүрэлдэж асан бүс нутгийн интеграцийн үйл явц ч эрчээ авчээ. Үзэл сурталтдаг үе өнгөрч одсон болохоор улс орнууд газар нутгийн ойр дөт, эдийн засгийн ашиг хонжоо, эрх ашгийн огтолцол дээр хамтран ажиллах болсон нь ийнхүү регионализм буюу бүс нутагчлалын явцыг түргэсгэсэн билээ. Төв азийн хувьд регионализм цоо шинээр өрнөж Тусгаар улсуудын хамтын нөхөрлөл ТУХН, Хамтын аюулгүй байдлын гэрээний байгууллага ХАБГБ, Шанхайн хамтын ажиллагааны байгууллага зэрэг бүс нутгийн байгууллагууд үүссэн юм.

Төв Азийн хувьд өөрөө асуудалтай байхаас аргагүй бүс нутаг, дэлхий том шашнууд гүн шингэсэн, янзан бүрийн угсаатнууд холилдсон, соёлын өлгийнүүд бөөгнөрчихсөн, ядаад нефтийн баялаг орд нь их гүрнүүдийн шүлс асгаруулж салахгүй, тиймдээ ч байнгын зөрчил мөргөлдөөнд идэгдсэн, террористууд үүрэлсэн дэлхийн хамгийн төвөгтэй бүсийн нэг. Ийм л дэвсгэр дээр ОХУ, Хятад, Узбекстан, Тажикстан, Киргизстан, Казахстан 6 улс 2001 онд “Шанхайн тав”-ыг өргөжүүлэн ШХАБ гэгчийг байгуулан энэ жил тав дахь жилийн ойтой золгов. Нийт 3018.93 км2 нутаг дэвсгэр буюу Евроазийн эх газрын тавны гуравыг эзлэх, 1,455 тэрбум хүн амтай ШХАБ нь гол зорилгоо төв Ази дахь терроризм, шашны экстремизм, салан тусгаарлах үзэл гэсэн “гурван муу ёрын хүчин”-тэй тэмцэх хэмээн тодорхойлсон байдаг. Зарим хэсгийнхэн ШХАБ-ыг АНУ-гийн эсрэг Орос, Хятад тэргүүтний нэгдэл гэж харддаг ч уг байгууллага аливаа гуравдагч орны эсрэг чиглээгүй гэдгээ гишүүн орнууд нь нухацтай онцолдог юм.
Хятадын хувьд ШХАБ нь Хятадын нэршилтэй олон улсын ганц байгууллага, Шинжаан Уйгарын салан тусгаарлах үзэлтнүүдтэй тэмцэх, төв ази дахь нөлөөгөө бэхжүүлэх чухал гарц. Орос бүс нутгагт алдсан орон зайгаа бага боловч нөхөх, терроризмыг дарах АНУ-ын монополь байдлыг эвдэх энэ тэр гээд ашиг тусах зүйл мундахгүй. Харин бүс нутгийн бусад орны хувьд аюулгүй байдлаа баталгаажуулахаас гадна, орос хятадын эдийн засгаас хүртэх, зах зээл нээх чухал суваг болно.
Мэдээж бүс нутгийн олон улсын байгууллагын хувьд хүрээгээ тэлж томрох нь чухал. Одоогоор 6 жинхэнэ гишүүн, 4 ажиглагч орон гэсэн бүрэлдэхүүнтэй байгаа ч гишүүнчлэлийн асуудал дээр болгоомжтой хандаж буй, учир нь бүс нутгийн хамтын ажиллагааны байгууллагын хувьд дотроо хурц зөрчилгүй, асуудалаа эвтэйхэн зөвшилцөөд байхуйц орнууд байхгүй бол байгууллагын механизмыг гацаанд оруулж орхивол гишүүнээсээ эсэн юм болно. Манай улсын хувьд гишүүнээр орох эсэх дээр нилээд судалгаа, мэтгэлцээн болж байгаад 2004 онд ажиглагчийн статустай болсон. Эхэндээ “терроризмтай тэмцэх” зорилго бүхий цэргийн шинжтэй байгууллага байсан нь бяцхан болгоомжлолыг төрүүлсэн боловч эдүгээ бүс нутгийн олон улсын байгууллагын хувьд ШХАБ улам тэлж худалдаа, эдийн засаг, хүмүүнлэг, боловсрол, соёл гээд олон салбарт идэвхижиж байгаа нь монголын төдийгүй бүс нутгийн бусад орнуудын ч сонирхолыг татах болжээ. Ираны хувьд хурцдаад байгаа цөмийн асуудалаа ШХАБ-д элссэнээр Орос Хятадаас дэмжлэг авах замаар шийдүүлэх, олон улсын тавцанд ганцаардахгүй байх ач тустай. Энэтхэг Пакистан 2 Кашмирын хэрүүлээ зохицож чадвал ШХАБ-д зэрэгцэн суухад гэмгүй.

Гэх мэтээр улс бүхэн л ямар нэгэн ашиг хонжоо, таатай нөхцөлийг харж уг байгууллагыг ширтэхийн зэрэгцээ түүний ирээдүй, хэтийн төлөв хэрхэх вэ гэдгийг янз бүрээр таамаглаж байна. Мэдээж гишүүн орнууд өөдрөгөөр төсөөлж, өнөөгийн нөхцөлд ч энэ нь хэрэгжиж болохуйц хандлагатай байгаа ч зарим нөхцөлд тухайлбал аль нэг гишүүн оронд дотоод хурц асуудал үүсвэл байгууллагын зүгээс хэрхэн хандах вэ, аюулгүй байдлын хувьд бодит аюул нүүрэлбэл гишүүн орнууд ШХАБ-д хандахаасаа ХАБГБ-ын механизмыг илүүд үзэх үү, ерөөс хямралт байдал үүсвэл ямар үйл ажиллагаа явуулах вэ гээд олон асуулт хариу хүлээж байгаа.
Мөн эдийн засгийн интеграци хийхэд Хятадын нүсэр зах зээлд төв азийн –станууд дэндүү жолдоно, гэхдээ түүхий эд нийлүүлэх, бараа бүтээгдэхүүн авах гээд харилцан нөхөх шинжтэй хамтын ажиллагаа явуулах өргөн орон зай бас бийг үгүйсгэшгүй.

За юутай ч ШХАБ асар богино хугацаанд амжилттай бүрэлдэж чадсан олон улсын байгууллага гэдэг нь бодит факт. Монголчууд бид эхийг эцээхгүй тугалыг тураахгүй, маневрлаад байж дээ.

Сэтгэгдэл (5) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

Raise The Red Lantern

☆ 2006-Jun-9

125 минутын турш саарал хана туурга л харагдана, энэ үхмэл орчныг час улаан дэнлүү үе үе галзууруулам асаагаад бөхөх ийм ганц л зургалал дунд бүх үйл явдал өрнөөсөөр дуусах сонин кино нэгийг үзлээ. Мэдээж аймшгийн кино биш. Аль 1991 онд бүтээгдэж (үнэ цэнээ алдаагүй байгаа нь ойлгомжтой) 大红灯笼高高挂 буюу “Raise The Red Lantern” нэрээр барууны оронд нэлээд хэдэн шагналыг хамж авсан ази кино, найруулагч Жан Имоу 张艺谋-ийн том бүтээлүүдийн нэг юм байна.

Манж Чингийн төгсгөл үед л бололтой, баян хөгшин хятадын дөрөв дэхь эхнэрээр 19 настай охин Лень Сун ирж, тэрхүү бяцхан “хориотой хот”-д хөл тавьсанаар өрнөл эхэлж, эхнэрүүдийн хоорондох далдуур өрсөлдөөн, явуулга, арга заль, булхайд орооцолдож, хутгалдаж, өрсөлдөж, цөхөрч буй эмгэнэлт хувь тавилан, гашуун амьдралыг харуулах юм. Мэдээж дөрвөн эхнэр дөрвөн өөр цаг үеийн дөрвөн өөр зан төрхийг агуулсан ч хувь тавилан нэг л цэг дээр буюу шулмын тойрог мэт эцэс төгсгөлгүй харанхуйруу л хөтлөнө. Улаан дэнлүү гагцхүү улаан дэнлүү л амьдрал дахь цор ганц баярын зул ... энэ улаан дэнлүү чухам ямар ид шидтэй гэж? Асаасан дэнлүүг аль эхнэрийн өмнө авчирч тавина, тэр шөнө ноёнтон ирж таална. Эшшшшш. Өрөвдмөөр гэхэд дэндүү ....

Энэ киноны хамгийн гоё нь найруулгадаа. Ердөө 10 орчим хүн дөрвөн хананы дунд л тоглосон, гэхдээ дөрвөн эхнэр, нэг шивэгчин охиноос бусад нь кадрт бараг үзэгдэхгүй. Хамгийн сонирхолтой нь эхнэрүүдээ таалагч ноётон ч царай нь үл харагдана, зураглалыг ингэж шийдсэн нь тасархай, тэр бол хар сүүдэр мэт хүн, хаа сайгүй байдаг ч “харанхуй”-г харж болдоггүйтэй яг адил, энэ бол киноны гол зангилаа болсон өгүүлэмж нь. Улаан дэнлүүг өөрийнхөө өмнө тавиулах нь эхнэрүүдийн цор хүсэл, гэвч хүслийн цаана тэр час улаан гэрлийн ард өнөөх л хар сүүдэр ...
Хятадын уламжлалт нийгмийн дэвсгэр дээр, бүхэлдээ гутранги шинж агуулсан ... гэхдээ л лаг кино юм аа.

Киног үзээд эмэгтэй болж төрсөндөө гутрах шахав, сэхээ ороод өөрийнхөө цаг үед баярлавшд. Уг киног санал болгосон найздаа бас баярласнаа хэлэхгүй бол алуулна гэсн, хайртай шүү үнжий үнжий чихшиг.

Сэтгэгдэл (5) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

Намрын дунд сар

☆ 2006-May-30

Зураач Ч.Хүрэлбаатарын "Намрын дунд сарын арван долоон" (1996 он) зургийг энд залмаар санагдлаа.

Сүүдэрт орчлонгийн найранд сүүлдэсхийгээд ирээ юү

Сүй болзоогүй амраг бусдынх болсон байлаа

Бодол хөглөх насанд гуниг тээсэн хайр минь

Босгож барьсан гэрийн тань босгонд бүдрээд буцлаа ...

Хавар зуны заагаар намрыг гэнэт санагалзав. Зураг шүлэг хослох гэдэг нь дуу шиг ээ.

Сэтгэгдэл (24) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

НИЙТЛЭЛИЙН МӨРӨӨР ХАДУУРАХ

☆ 2006-May-18

өнөөдөр оллоо.мн дээр ийм нийтлэл гарч.
http://www.olloo.mn/modules.php?name=News&file=article&sid=26174&catid=3

Д.Баярхүүгийн нийтлэлд бичсэнээр монголчуудын өөдлөхгүй байгаа нь цаанаа иргэншлийн уналттай холбоотой гэсэн байна. С.Хантингтоны иргэншил хоорондын мөргөлдөөний онолоор бол ийм дүгнэлтэд хүрэхээс аргагүй. Иргэншил гэдэг томъёололыг анх францчууд сэдэж, суурьшмал, хотжисон, гэгээрсэн байдлаар нь иргэшсэн эсэхийг хэмжих болж л дээ. Мэдээж энэ шалгуурт нүүдэлчин монголчууд навс уналаа. Иргэншсэн гэж өөрсдийгөө үзэж байгаа хүмүүсийн өмнө бид ердөө л варварууд. Монголын хэдэн мянган жилийн түүхт нүүдлийн сайхан иргэншил энэ байна гэх гэтэл хэмжүүрт нь огт авцалдахгүй, дээрээс нь өчнөөн жил өөдөлж өгөхгүй өөдгүй царайтай байгаа нь амьдрал дээрх нотолгоо болж орхино. Дээрх нийтлэлд уншигчдын хандлага ихэнхдээ бухимдлын шинжтэй, аргагүй л дээ, хэн л өөрийгөө бүдүүлэг, мунхаг, мөхөж сөнөж яваа гэж цоллуулахыг хүсэхэв. Гэхдээ энэ чинь гадны ертөнц бидэнд өгсөн дүгнэлтийн нэг хэсэг гэдгийг ойлгохыг хүсэхгүй байна нь харамсалтай, Монголчууд хүчтэй тэнхээтэй байвал нөгөө түүх иргэншил судлаачид нь "нүүдлийн иргэншил" гэж яриад бичээд байх байсан л биз. Бусдаар хүлээн зөвшөөрүүлэх гэгч юутай хэцүү.
За яахав варварууд үүрд варвар байхгүй гэдгийг барууыхан өөрсдөө нотолсон. Хятад Тайвань, АНУ ... хөгжил хүрсэн хүрч яваа орнуудын нийтлэг хандлага байна аа. Шинэчлэлийг ХАА-аас эхэлж, хөнгөн үйлдвэрээр залгаад хүнд үйлдвэрлүү шилжсэн байна голдуу. Манай ХАА гэж юу билээ, хүн амаасаа хэдэн арав дахин олон малтай байж гол хүнс мах нь импортын бараанаас үнэтэй наасан. Хаана байгаа эрэлт нийлүүлэлтийн зах зээл, чөлөөт худалдаа вэ. Хөнгөн үйлдвэрийн тухайд хэлээд байх үг алга, АПУ-аар "бахархажийа." Алт зэсэнд дулдуйдсан хүнд үйлдвэрийн сураг гэсэн бөөн хэрүүл. Наад захаас л ийм байна. Гүнзгийрсэн судалгаа хийсэн хүн эмнэлэгт хэвтэх нь холгүй. За за бухимдал халдвартай, ийгээд зогсъё.

Эцсийн эцэст хөгжилгүй учраас л иргэншилгүй гэж хэлүүлээд байна гэх гээд байна л даа. Хөгжсөн учраас өнөөдөр Япон орон Хятадаас ангид иргэншлийн загвартай гэгдээд хүлээн зөвшөөрөгдөөд явж байна. "Иргэншил"-гүй байгаа нь хөгжих эсэхийн тодорхойлолт болно гэж бодомгүй, хэзээ ч варвар байж үзээгүй улс үндэстэн бий гэж үү, цаг хугацааны л асуудал юмуу даа ...

Сэтгэгдэл (2) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

ДАЛАЙH АМРАГЛАЛ

☆ 2006-May-13

Далайн хүүгих салхи хүчирхэг эрийн чичирсэн сэтгэл шиг хүрч алдан зөөлөн нөмрөхүйд үсээ задгайлан бодлоо гулсуулж хэсэгхэн хором нэвчин шингэн уусахдаа битүүхэн дуу алдалт мэт жигд түрлэгийг нь чунаглан сонсоод амирлангуйн их ертөнцөд автан анисхийлээ ...
Эрхэмсэг далай чамд бодлоон живүүлье.

Сэтгэгдэл (67) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

Нанжин \аялал 2\

☆ 2006-May-11

Үдийн алдад тосгоноос хөдөлж замын чийчаанд гар өргөн суугаад Нанжин хотруу тас индүүдсэн замаар 2 цаг нам унтаж хүрэв. Нанжин хот түүх ихтэй, хэд хэдэн династийн үед нийслэл болж байсан гэж байгаа. Мин улсыг байгуулсан Жү Юаньжан гэгч тариачины амьдралаас хаан ширээ хүртэл заларсан зайтай эрийн бунхан, дурсгалын газраар орохгүй бол аялагч биш болчих гээд. Моголын эзэнт гүрний үргэлжлэл Юань улсын отгон хаан Тогоонтөмөрийг үлдэн гаргуутаа (1368 он) Дадү (Бээжин)-гаас нийслэлээ Нанжинруу шилжүүлж, хятадуудын хувьд том гавъяа байгуулсан тэр хаан бунхан дахь зурагаараа бол туйлын царай муут нэгэн байжээ гэсс . Ер нь хүн хэрэгцээгээрээ хардаг гэж байгаа.

Харин 20-р зууны эхээр Манжийн ноёрхолыг унагаж Дундад иргэн улсыг байгуулсан анхны ерөнхийлөгч Сун Ятсэн нь Засгийн газраа мөн л Нанжинд байгуулсан ба хэдэн мянган жилийн түүхт пяадалын дарлалыг халж, Бүгд найрамдах засаг тогтоож тунхагласан“Ардын гурван зарчим”гэгчээ энд зарласаныг нотолсон чулуун дээрх сийлбэр нь Сун Ятсэний бунханд бий.

Заавал Нанжинг хятадууд нийслэлээрээ сонгодог байсан нь зүгээр нэг хэрэг биш бололтой . Хөх мөрний сав газарт байрлалтай, жинхэнэ хань үндэстэний соёлын өлгий нутаг, газарзүйн хувьд өмнөд ба хойд хэсгийн уулзвар гэх мэт.

Нанжингийн хувьд бас нэг дурдах газар бол “Нанжингийн их аллагын музей”. 37 онд Японууд Хятадруу цөмрөн Нанжинд ирж хоёр сарын дотор 300000 мянган хүнийг хүйс тэмтэрч орхисон аймшигт аллагыг фотогоор баримтжуулсаныг дэлгэн харуулсан музей бий. Товчхон хэлэхэд хүн бол адгууснаас долоон дээр гэдэг бол шууд худлаа. Нинжин сэтгэл, ёс суртахуун гэх мэт хүний талаарх олигтой бодлоо орхих хэрэгтэй гэдэг сэтгэгдэл тэнд төрнө. Япон нь хятадын гэдсийг хүүлнэ үү, хятад нь японыг сийчиж хаяна уу гэдэг нь чухал бус, тийм үзээрийн нөхцөлд ямарч хүнээс айсандаа чөтгөр ч зугатаж алга болно. Хамгийн зарс хийсэн зураг - жирэмсэн эмэгтэйн урагийг хагалаад цээжин дээр нь гаргаад тавьсаныг хэдэн хүн хараад зогсож байх ... Тэр аллагыг Японууд өөрсдөө дурсахаас ч айдаг биз.
Музей үзэж буй хүмүүс дотор нэг хятад эмэгтэй 6 орчим насны хүүхдээ дагуулаад үзэж явах юм. Зураг бүрийг хичээнгүйлэн тайлбалаж өгч явахдаа хүүхэддээ санаа тавьж, хүмүүжүүлж байна гэж итгэж байгаа бололтой. Харж тэсэшгүй зургуудыг тэр бяцхан тархи яаж буулгаж байгаа бол гэхээс хэлэх ч үг олдомгүй. За энэ эвгүй сэдвийг бушуу орхиё.

Нанжинд 30-аад монгол оюутан сурдаг байх шүү, бүгдээрээ онц сурдаг. Уул модоор хучигдсан Нанжин ... гудамж цэцэрлэг, сарнайн бут, зөөлөн салхи, намуун үдэш нь хальт армаантиклуулах гэдэг байгаа, гэндэхгүйн тулд пяав ууж онигоо ярив шд. Нанжинд ирээд овоо хэдэн сар болоод намайг бодвол нутгийн индиан болчихсон найз маань мэлхийн махаар дайлж байна, загас тахиа хоёрын дундах амт, даж л юм.
Тэндээсээ аялалын үнэнч андтайгаа хөтлөлцөж аваад Вэнжоу хотруу гараад шидчихвэй. 17 цаг вагонд түчигнэх урт аянаас бэрхшээхгүйн тулд найз маань "зорилгоос илүү зорилгодоо хүрэх зам нь чухал" гэсэн Кунзын айлдварыг сануулсан нь сүүтэй цай шиг л байв.

Навчис хаялсан Нанжин намрын мэргэн бороо
Намайг зүслэн дуссаар зүрх норгон зүсрэхдээ
Хайрыг надад яргуй шиг ургуулсан
Халхын цэнхэр хавраа
Халуун нөхдийнхээ дэргэд
Хайрлан дурсмаар санагдлаа

Чамд би дэндүү хайртай болохоороо
Чиний тухай яриад л баймаараа
Чамайг би даанч ихээр санадаг болохоороо
Чимээгүйхэн нам гүмд чиний нэрээр дуудмаараа

Наран буцаагүй нанжин намрын намуухан салхи
Намайг даган дэгдэн сэтгэл хөөргөн сэвэлзэхдээ
Эмээлтэй морь эзэнтэйгээ багтсан
Зөн совингийн зүүдээ
Халуун нөхдийнхээ дэргэд
Хайрлан дурсмаар санагдлаа.

PC: Нанжингийн оюутнуудын сүлд дуу. Эх орноо, хайртыгаа санасан нэгэн оюутны зохиосон шүлгийг хөгжмийн зохиолч Сэр-Од Нанжинд сурч байх нэг жилдээ аялгуугаар хөгөлж "Нанжин намар" гэдэг дуу болгож амилуулсан нь үнэндээ л тасархай, орчинтойгоо зохицоно гэдэг нь “лайтай”.

Сэтгэгдэл (4) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

ТОСГОНЫ ТАРИАЧИН (аялал)

☆ 2006-May-7

Долоо хоногийн турших үлгэрийн урт амралт эхэлж нэг мэдсэн миний бие ойролцоох мужийн тосгонд тахиан донгодооноор сэрж байх юм . Энэ бол нөгөө 700 сая \эсүүл 900 сая\ тариачины нэг, Ван овогтынх байлаа гэж. Бага охинийх нь найз нар болох капиталист монголын хоёр эмэгтэйг дайлж цайлахаар өвгөн Ван гуай юу юугүй хавч, дун, цинцай, дүфүгээр ширээ дүүргээд урихдаа олон юм асууж шалгаахгүй, нүүрэндээ чимээгүй инээмсэглэл наачихсан, ер нь сонгодог тариачин төрх үнэртүүлсэн хүн, хөнгөн шингэн гэж яг л тахианы өд. Түмпэн дүүрэн амьд хавч арвагануулж тавьсанаа, нэг нэгээр нь толгойг нь хайчилж орхихыг хараад арай л хашгирчихсангүй , хэдхэн минутын дараа идэх гэж байгаа амьтанаа өрөвдөлтэй нь биш . Хавчийг тэгж заазлахаасаа өмнө усанд сойзоор үрж үрж угаагаад нэг нэгээр хөлийг нь тасалж яаядаа гэтэл нь “тамалж” дуусаад сая нэг толгойг нь хайчлах юм. Манайхан мал муулахдаа арай л хүнлэг бололтой гэж өөрсдийгөө өмөөрч бодож амжив. Ван гэдэг айлынх хоёр охинтой. Хятадууд хүн амаа хязгаарлахаар төлөвлөгөөт төрөлт хийхээс өмнө төрүүлж амжсан хоёр охиных нь нэг нь нутагтаа хүнтэй суугаад ойролцоох жижиг хотод нөхрийнхөө наймааны орлого, өөрийнхөө ажлын хөлсөөр ганц хүүхдээ хотынхоо хамгийн сайн сургуульд өгч, өөрсдөө мотоцикл унаатай, эцэг эхээ тэтгээд давгүйхэн амьдраастай. Бага охин нь Шанхайд докторантад сурангаа их сургуульдаа багшилж зүг мөрөө бараг олчихсон шинэ үеийнхэний нэгэн төлөөлөл. Хэзээ ч юм нэгэн цагт, лав л дээр үед монгол хятад нэг “гэр бүл”-д байсан гэдгээр өвгөн Вангийн монголын талаарх төсөөлөл конец.

Дэрсэн шаахай, хулсан ор, өвсөн хоол төсөөлж очсон надад тэдний амьдрал арай л гоё харагдаад болдоггүй. Цэвэрхэн гурван өрөө байшинг лав нэг хоёр жилийн өмнө л барьсан байх гэж таагаад асуутал хорь гаруй жил болж байна гэж наасан, өөрсдөдөө зориулж хийхээрээ тийм пирамид шиг эд барьдаг юм байхдаа гэж хардаад дуугай болов. Тэдний бяцхан тосгон хоёр мянга гаран хүнтэй, ойр хавийнхан нь яг л Вангийнх шиг, зарим нь хоёр давхар цементэн байшинтай, за тэгээд ганц хүн гүйж ирээд усалж байхуйц нарийн жимээр хүрээлүүлсэн эргэн тойрон нь дувт тариан талбай, мэлхий гуагалж салхи сэвэлзэхээс өөр чимээ аниргүй, үе үе салхи даган ирсэн бордооны өмхий үнэр хамар сэтлэх шахахыг эс тооцвол тийм ч тэсэхийн аргагүй газар биш юмаа. Талбай дээр бидэнтэй хаа нэг тааралдах нутгийнхан нь нэг бол эмэгтэй, нэг бол хөгшид байх. Яасан гэтэл эрчүүд нь орлого олохоор жижиг том, хол ойрын хотруу сүрэг сүргээрээ машаан машаанаар яваад өгч, жилдээ нэг хоёр л гэртээ ирдэг гэх, тэгсэн хэр нь гэр бүл салалт маш ховор. Гол гогцоо нь өнөөх цор ганц хүүхэд нь бололтой. Ажилчин ангируу шилжсэн тариачин залуу гэр бүлээ аваад хотруу оръё гэхээр тосгон дахь өрхийн харъяалалаас тийм ч амархан салчихгүй. Өрхийн харъяалалгүй бол хүүхдээ сургуульд оруулж чадахгүй болохоос аваад бараг хүний тооноос хасагдаа. Тосгонг хэрвээ сул тавьчихвал хот нь хүнээр хахаад дэлбэрнэ биз. Бидний очсон газрын зураг дээр тэмдэглэгдээгүй тэр жижиг хот гэхэд гурван сая хүнтэй . Ногоо зарахаас өөр орлогогүйн дээр тэтгэвэр тэтгэмж гээд нийгмийн халамжаас юу ч хүртэж чаддаггүй тариачид нэгэнт хүн л юм болохоор зүтгэж байгаад эрчүүд нь хот орж ажилчин болчихсон нь статистикийнханд овоо төвөг уддаг бололтой. Зарим нь тэднийг тариачид гэж үзээд хятадад 900 сая тариачин байна гэхэд, зарим нь нэгэнт тэд хотод хөдөлмөр эрхэлж байгаа юм чинь ажилчин анги мөн гээд 700 сая тариачин л байгаа гэх мэтээр нэгдсэн тоо огт гарахгүй.

Ер нь бол бидний очсон газар (Зянсу мужын Зяндү хот, Вэйжуан тосгон) хятадын хамгийн хөгжсөн бүс далайн эрэг дагуух зүүн өмнөд хэсэг тул харьцангуй баян тариачид гэсэн үг, ядаад нэгдсэн тог, ус хангамжийн системтэй гээд бод доо. Манай хөдөөнийхөн юу билээ, юун ус юун тог, аймгийн төвийнхөн нь амьтай голтой байдаг мэдээ өвөлдөө бараг тасардаггүйг бодоод, тосгоныхоо амьдралыг голж суугаа хятад охины яриаг дуугайхан л сонсч суулаа. Байгалийн цэвэр ус, цөөн хүн амтайдаа баярлав шд.

Хичнээн зуунаар үе дамжиж нэг л газраа бүгж амьдарсан жинхэнэ суумал хүмүүс гэж бодохоор ч тэр юмуу ямартаа ч тосгоныхон номхон даруугийн туйл болсон улсууд харагдаад болдоггүй ээ.
Нар сар, ус бороо, тосгон суурин, тариа ногоо, тахиа гахай ... суумал заяаны өвсчин амьдралаа гэж.

Их сургуульд хятад хэлний ангийн нэг шогч оюутан цайны газар хоол захиалах болоход хоёр мантуу нэг аяга ус гэж наргиж биднийг инээлгэж асан тэр амьдралд хоёр хоногийг ийн үдэвэй ...

Сэтгэгдэл (2) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

ТӨРСӨН ӨДӨР

☆ 2006-May-6

Газар дээрх ганц ахын минь төрсөн өдөр.

Ахаа би дахиж муухай ааш гаргаж байхгүй ээ. Ном дэвтэрийг тань хайрлан гамнаж, боктой усаар хөөсрүүлэн угааж, хуудас нэг бүрээр нь хичээнгүйлэн хатааж байх болно оо, байнга. Байхгүй хоорондуур компьютерийг тань асааж унтрааж тоглож байхгүй. Хүн утсаар асуухад нь 00-д байна гэж дахиж хэлэхгүй .

Ерөөсөө л яг одооноос би үлгэр жишээ социалист, хөдөлмөрийн гавшгайч, улаан тугийн одонт, эв хамт ёсыг сахисан ган бат найрамдалт гялалзсан пеонер дүү байх болно оо гэдгээ шударга журмын ёсоор батлан хэлэхдээ баяртай байгаагаа тангараглъя, тангараглъя!

Нас нэмсэний баярын мэндийг халуун алга ташилт нижигнүүлэн хүргэе! та намайг харсан ч болоосой, сэтгэл хөдөлсөндөө хөл бөмбөг тоглох байсан даа :)

HAPPY BIRTHDAY DEAR MY BROTHER!

Сэтгэгдэл (2) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос

Эд эсүүд

☆ 2006-Apr-28

Асар том галактик, нарны аймгийн байдаг л нэг гишүүн болсон дэлхий, дэлхийн жирийн нэг оршин суугч хүн...
Хавкиний хар нүх ч яамай, Номхон далай, мөсөн тив, за байг л дээ, Алтайн нуруу, Богд уул ... би гэдэг чинь яасан ч өчүүхэн, бөөсийн чинээ амьтан юм дээ.
Гэхдээ миний бие эрхтэний дотор оршин суугч эд эсүүд бүр бөөснөөс ч өчүүхэн, агуу томын дэргэд намайг тайвшруулах гэсэн мэт өчүүхнээр орших тэд нүдэнд ч үл торох бичил. Харагдахгүй ч гэсэн цаг үргэлж мэдрэгдэж байдаг тэднийхээ хувьд би харин бурхан, тайлагдашгүй “хар нүх” ... Эд эсүүд минь намайг бүхлээр минь хараагүй, харж чадах ч үгүй болохоор тэдэнд би нууцлаг, далдын оньсого, ертөнцийнх нь эзэн, авралт Аллах нь. Хөөрхий эд эсүүд надаас болж зовж, жаргаж явдаг яг л миний боол мэт хүсэл хяслын дагуу л. "Зүрх" хотын оршин суугч нэгэн эс "Цус" хотын бадарчин эсээс яагаад зовж баярлаж байдгийг асууна, хөөрхий бадарчин эс хамаг л эд эрхтэнүүдээр хэрэн хэссэн боловч учрыг үл мэдэх тул, хялбарханаар нь нэг тийм аугаа бурхан гээд хариулчихна. "Тархи" хотын эсүүд үүнд эргэлзэх ч мөн л намайгаа хараагүй учир баталж ч үгүйсгэж ч чадахгүй.

Эд эсүүдийнхээ эзэн нь болсон би дураараа аашилж, тайрч хяргаж, живүүлж, базалж, үрж маажина, сайхан загнахаараа илж бөөцийлж хооллож ундлана. Магад тэд бас хоорондоо дурлалцаж, хийх ажлаа гүйцэтгэж, хааяа биестэйгээ байлдаж, мөргөлдөж, бас зарим нь уран бүтээл туурвиж, нэг нь нээлт хийж, эсийнхээ амьдралыг эс шиг өнгөрүүлэхийг хичээцгээнэ. Тэдний хувьд хэдэн сая жил мэт хугацаа өнгөрч хувьсан өөрчлөгдөхөд өнөөх “бурхан” нь 10 минут л амраад боссон байхын учир “бурхан” бол үхэшгүй мөнхийн ...

Эд эсүүдийн тайлагдашгүй “бурхан” би бээр өчдөр өглөөний наранд хууртаад нимгэн гарсанаас орой хөлдөж үхэх шахсан амьтан бээцийж бээвийсээр орж ирлээ, өлсөж байна гэж жигтэйхэн. Бушуухан соёлын довтолгоо хийгээд гэрийн зөөлөн өмд цамц улгаж аваад халуун хоол халбагадсаар тв үзэж таатайхан тухалж тавирлаа. Юу билээ. Би биш эд эсүүд л даараад, тэд л өлсөөд байсан болохоор би хөөрхий түргэн авч гэрлүү чавхдан халуун хоолруу тэмүүлж ирсэн бололтой, яг л тэгж таарлаа ... эд эсдээ захирагдагч

... Хэн нь ч хэнийхээ “бурхан” юм бол доо гэж. Эд эсүүд минь ээ, юу ч болж байсан, сөнөж мөхөж, сэхэж мандаж байсан ч тэнгэр шиг байгаач ... Гуйя ...

Сэтгэгдэл (2) :: Сэтгэгдэл vлдээх! :: Холбоос